فساد اقتصادی

فساد اقتصادی:

فساد اقتصادی به کاری اطلاق می گردد که امنیت اقتصادی یک کشور را برهم زند.

نمی توان مردم را از خرید محصولات خوب و با کیفیت از کمپانی های معتبر دنیا محروم نمود ولی می توان آن را تحت یک قانون درآورد و برخورد قهرگرایانه با هر مسئله ای همیشه در تمام نقاط جهان نتیجه معکوس نشان می دهد.

برای بهره مندی ازبازاریابی شبکه ای نیازمند یک سری قوانین کارشناسی می باشیم که با قوانین تجارت جهانی نیز مغایرت نداشته باشد. حال اگر این قوانین طراحی نمی شوند یا قهرگرایانه برخورد می شود بازاریابان شبکه ای مقصر نیستند.

با توجه به گفته بعضی از افراد مبنی بر این موضوع که این کمپانی ارز بسیار زیادی را بدون حساب و کتاب خارج می کند. باید بیان داشت برای خرید محصولات بطور عموم نیاز به کارت بین المللی داریم که کمپانی  QI با توجه به اعتبار جهاني آنها را ارائه داشته و به Ecardمعروف است و برای تهیه Ecard می توان به روش های زیر عمل نمود:

1. در زمانی که افراد بالاسری پورسانت دارند همان پورسانت ها بصورت Ecard دریافت می شود به افراد تازه وارد واگذار می شود و مقدار ریالی آن را می گیرند ( به آنها Ecard های خود را می فروشند). که با این روش اصلاً ارزی از کشور خارج نمی شود و پول در داخل کشور گردش دارد و عملا گردش مالی داخلی کشور بالا می رود.

2. در نبود پورسانت در یک مجموعه یا کم بودن آن لیدرهای کمپانی پولی را به حساب کمپانی یا نمایندگی آن واریز می نمایند. این واریز پول توسط صرافی ها انجام می شود بنابراین بی حساب و کتاب نیست.

پول از طریق صرافی ها به خارج فرستاده می شود. باید طبق قوانین خاصی باشد. صرافی ها پول را خارج نمی کنند فقط از اعتبار خود استفاده می کنند.

بعنوان مثال: شخصی به نام علی در دبی کار میکند و میخواهد برای خانواده اش در ایران 1000 دلار بفرستد به یکی از صرافی های دبی مراجعه می نماید و پول را به او می دهد. او نیز با يك صرافي در تهران تماس می گیرد که با هم کار می کنند و می گوید یک میلیون تومان به خانواده علی بدهد وی هیچ پولی برای صرافی تهران ارسال نمیکند. حال یک فرد نیز از تهران برای یک شخص یا کمپانی در دبی میخواهد2000 دلار بفرستد. با مراجعه به همان صرافی 2000 دلار پرداخت می نماید. این واردات مالی که بصورت اعتباری است بین صرافی ها تا انتهای سال برقرار می شود که بخواهند حساب ها را اصطلاحاً ببندند و باید با هم تسویه نمایند. با ورود و خروج پول به کشور و خارج شدن آن معمولاً مقدار اندکی حساب بین 2صرافی باقی می ماند که در انتهای سال تسویه می شود. پس می توان عنوان کرد که عملاً پول زیادی از کشور خارج نخواهد شد و این پول ها بی حساب و کتاب نیستند ولی به هرحال مقدار کمی پول ازکشور خارج می شود.

بعضی از مجموعه ها که به خارج از کشور گسترش یافته اند با خرید افراد داخل مجموعه هایشان، به تمام ایرانیان بالاسری پورسانت داده می شود و این مقدار اندکی که از کشور خارج شده بود توسط این افراد وارد می شود. حتی می توان گفت مقدار این دستها بقدری زیاد است که کمپانی QI توسط بسیاری از اعضاء ایرانی که در خارج فعال هستند ارز به کشور وارد می نمایند.

افرادی که با این دستاویزها و بهانه تراشی ها مخالفت می نمایند یا اطلاعات کافی ندارند یا از سر عناد با کمپانی QI و کینه توزی این بحث را مطرح می نمایند.

ای رسولان از حلال و طیب استفاده کنید و اعمال صالحه انجام دهید. (مومنون/ 51)

به بندگانم بگو آنچه را بهتر است بگویند. (اسراء/ 53)

هر کس بدون علم کافی اعتراضی بر سخن دیگران کند و جدل نماید مورد خشم خداست تا زمانی که از مخاصمه دست بردارد. ( پیامبر اکرم (ص)- جامع السعادت 2/ 285)

مطلب آخر اینکه اگر میخواهی معلم شوی ابتدا باید دانش آموز باشی. اگر میخواهی درآمدی کسب کنی باید هزینه ای را متقبل شوی. افراد موفق که در خارج از کشور فعالیت می کنند ابتدا دانش آموز بوده و هزینه کرده اند و اکنون که معلم شده اند توانایی این را دارند که ارز وارد کنند.

بسیاری ازافراد سالانه بارها و بارها به کشورهای اطراف سفر می کنند که بیشتر برای تفریح است و ارز بسیار زیادی را از کشور خارج می کنند یا هر روز اسباب و وسایل تجملی وارد کشور می شود که داشتنش لزومی ندارد. آیا می توان گفت کسی مسافرت نرود یا وسایل تجملی نخرد؟ این بحث با آزادی حقوق بشر متناقض است.

طبق قوانین بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران هر شخص سالانه حدود 5000 دلار می تواند از کشور خارج نماید و یک جوان 30 ساله که می توانست 18بار 5000 دلار از کشور خارج کند فقط 1بار آن هم 2000 دلار خارج می کند. یعنی فقط 45/^1حق شخص 30 ساله. بنابراین حتی اگر صحبت های افراد را بدون در نظر گفتن بحث های مطرح شده بررسی نمایید باز برای خروج این ارز هم برنامه ریزی شده است و بی حساب و کتاب نیست.